مقدمه: با توجه به این که آسیب عصب رادیال بسیار ناتوان کننده است، ترمیم عصب و یا بازگرداندن عملکرد از دست رفته آن تا حد امکان، به وسیله تاندون ترانسفر، از اهمیت والایی برخوردار است و کیفیت زندگی فرد را به طور قابل توجهی ارتقا می دهد. در این مطالعه دو روش انتقال تاندون فلکسور کارپی رادیالیس FCR و فلکسور کارپی اولناریس FCU در ترمیم آسیب های قدیمی عصب رادیال مورد مقایسه قرار گرفت.روش ها: این مطالعه توصیفی تحلیلی در مراکز آموزشی درمانی الزهرا (س) و کاشانی اصفهان به انجام رسید. بیماران مشمول این طرح، افرادی هستند که عصب رادیال آن ها آسیب دیده و اقدام جراحی برای ترمیم عصب در زمان مناسب برای آنها صورت نگرفته بود و یا ترمیم عصب در آنان موفقیت آمیز نبوده است. این بیماران طی یک دوره هفت ساله به کلینیک مراجعه کرده، کاندیدای عمل جراحی تاندون ترانسفر شده بودند. بیماران به طور تصادفی به 2 گروه تقسیم شدند و در یک گروه از FCR و در گروه دیگر از FCU استفاده شد. بیماران شش ماه پس از عمل، معاینه شدند و نتایج به دست آمده در پرسش نامه ویژه ثبت گردید. اطلاعات به دست آمده با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های آماری X2 و Student-t مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: تفاوت معنی داری بین Active fingers extension و Active Ulnar deviation برای دو گروه FCU و FCR مشاهده شد(P=0.045) . طبق آزمون دقیق فیشر، توزیع فراوانی تغییر شکل غیر طبیعی ساعد در دو گروه تفاوت معنی دار داشت(P<0.001) .نتیجه گیری: به دلیل کمتر بودن شیوع بد شکلی در ناحیه ساعد و همچنین مطلوب تر بودن دامنه حرکات جانبی مچ دست و نیز بیشتر بودن دامنه اکستانسیون فعال انگشتان در روش انتقال تاندون FCR، می توان در صورت وجود اندیکاسیون، از این روش درمانی در بیماران استفاده نمود.

پیش زمینه: تغییر شکل و خشکی شانه از یافته های شایع بعد از فلج زایمانی شبکه بازویی است که حتی در گروهی که بهبودی خوبی از لحاظ کارآیی عصبی داشته اند و یا جراحی میکروسکوپی ترمیم اعصاب در نوزادی برایشان انجام شده، دیده می شود. ما در این مقاله نتایج درمان آزادسازی و بازسازی شانه را در کودکانی با سن بالاتر گزارش می کنیم. مواد و روش ها: در 24 بیماری که خشکی شانه ناشی از فلج زایمانی شبکه بازویی داشتند، عمل جراحی آزادسازی شانه و انتقال همزمان تاندون های «لاتیسیموس پشتی» و «ترس ماژور» به قسمت پشتی ـ خارجی هومروس و یا عضلات روتاتورکاف انجام گردید. متوسط سن زمان جراحی 8 سال و 11 ماه بود. میانگین زمان پیگیری 6 سال و 8 ماه بود. بیماران با پرسشنامه های «جراحان شانه و آرنج امریکا» و «اندکس درد و ناتوانی در شانه» و پرسشنامه های مربوط به فعالیت های روزانه زندگی و امتیازدهی رضایت بیمار و خانواده وی، تحت بررسی و پیگیری قرار گرفتند. یافته ها: میزان انحراف ثابت شانه به صورت چرخش به داخل از 30±12 درجه به 72.5±27 درجه چرخش به خارج بهبود یافت. ابداکسیون به میزان 65±26 درجه و حرکت به جلو به میزان 47±33 درجه افزایش یافتند در حالی که هیچ گونه گچ گیری یا مانیپولاسیون قبل از عمل نداشتند. افزایش چرخش به خارج نسبت به افزایش ابداکسیون ارتباط بیشتری با امتیاز بالای کارآیی بیماران داشت. بیمارانی که قبل از جراحی، امتیاز کارآیی کمتری داشتند، توانستند چرخش خارجی بیشتر و امتیاز کارآیی بالاتری را با جراحی به دست آوردند. گروهی که سن 9 سال و بالاتر داشتند از لحاظ به دست آوردن کارآیی، تفاوتی با بچه های کوچک تر نداشتند. نتیجه گیری: جراحی آزادسازی شانه همزمان با انتقال تاندون های «لاتیسیموس پشتی» و «ترس ماژور» در فلج زایمانی شبکه بازویی موثر است و حتی در بچه های بزرگ تر که مراجعه دیر و دیسپلازی گلنویید دارند، کمک کننده است .

تاندون یا زردپی یک باند محکم و مستحکم از جنس بافت همبند فیبروزی است، که عضله را به استخوان متصل می کند. این ساختار توانایی انتقال نیرو های مکانیکی حاصل از انقباض ماهیچه ها به سیستم اسکلتی را دارد. تندینایتیس یک واژه ی عمومی است، که اغلب برای توصیف موقعیت های دردناک تاندون ناشی از کشیدگی های مداوم، استفاده ی بیش از حد، دژنره شدن و یا بیومکانیسم ضعیف تاندون به کار می رود. تندینوپاتی اغلب ناشی از تلاش های بی نتیجه بدن جهت احیای مجدد تاندون است که یک درگیری پاتولوژیکی منجر به نقص در عملکرد آن شده است. روش های مختلف درمانی برای مدیریت اختلالات تاندونی به کار رفته است. سلول های بنیادی به دو دسته تقسیم می شوند. سلول های جنینی (که بسیار بالقوه هستند ولی به علت ملاحظات اخلاقی، مطالعات محدودی بر روی آن ها صورت گرفته است) و سلول های پس از تولد. سلول های پس از تولد خود به دو دسته تقسیم می شوند که شامل، سلول های بنیادی خون ساز و سلول های بنیادی مزانشیمی است. سلول های بنیادی مزانشیمی توانایی تمایز یافتن به سلول های متعددی از جمله تنوسیت، کندروسیت و فیبروبلاست را دارند. بنابراین این سلول ها یک جایگزین بالقوه برای درمان ضایعات تاندونی هستند. این مقاله نگاهی کلی به ساختمان، بیومکانیک و اختلالات تاندونی داشته و ضمن اشاره به درمان های رایج امروزی، با معرفی سلول های بنیادی و مطالعات گذشته نگر، امکان استفاده از این سلول ها در درمان بهینه ی اختلالات تاندونی را بررسی می کند.

در میان تاندون های خم کننده در اندام حرکتی اسب، تاندون خم کننده سطحی انگشتان بیشتر از تاندون خم کننده عمقی آسیب می بیند. تاندونیت SDF یک آسیب شایع در اسب های مورد استفاده در Event است. بهبود آسیب های تاندون خم کننده سطحی انگشتان (SDFT) به کندی به انجام می رسد همچنین احتمال رخداد آسیب مجدد در آن وجود دارد. آسیب های تاندون SDF بیشتر در اندام های حرکتی قدامی مشاهده می شود. آسیب های تاندون خم کننده یا در اثر فشار بیش از حد به تاندون و یا ضربه مستقیم به آن ایجاد می شوند. ضایعات وارده به تاندون در شکل التهاب و درد بدون وجود آسیب ظاهری ساختار تا پارگی کامل تاندون را شامل می شود. صدمات ناشی از فشار بیش از حد با تورم و التهاب همراه است که برای تایید تشخیص نیاز به ارزیابی سونوگرافی دارد. درمان این آسیب ها شامل درمان ضد التهابی است که در ابتدا با برنامه توانبخشی دنبال می شود. در مواردی که درمان های دارویی پاسخگو نیست می توان از روش های جراحی شامل شکافتن تاندون (splitting) و دسموتومی لیگامان فرعی فوقانی استفاده نمود. در این مطالعه به بررسی اجمالی التهاب تاندون سطحی خم کننده انگشتان، سبب شناسی، علایم بالینی، راه های تشخیص، درمان و پیش آگهی آن می پردازیم.